You can find me here [link]
rofile (if the link doesn't work, the name's Agata Onopiak 
)You can join me in Mafia Wars, Restaurant City, Farmville, whatever game you play ;D Friend requests welcome :>
Facebook
Optimism You can find me here [link]rofile (if the link doesn't work, the name's Agata Onopiak ) Another terrarium *o*
Happy
Have a look at my tutorial how to make it [link] I bet you'd like to see the lodgers. So here they are [link]ath=12727 [link]ath=12727&userid=22251 [link]ath=12727&userid=22251 My four sweet Paroedura edulis They are so tiny now! They are smaller than my smallest finger! Crisis Core
Tearful ). It’s quite a nice game, butI have to admit that during the gameplay I became distracted by several “other” things. But the day before yesterday I reached the stadium of being addicted to this game. The plot sucked me in and I wanted to play more and more. And yesterday I reached the Nibelheim chapter. After that I went to bed, but thinking about the plot couldn’t let me fall asleep! Zack’t attempts to save Cloud were so touching... Although it was 3 am, I knew that I won’t fall asleep until I complete the game. And so I spent 5 hours to complete the reamining 1/5 of the game. I knew that the ending would be sad, but...oh God, after 3 hours I’m still crying! Seriously! 
((( This is the saddest...and the best Final Fantasy. All the very well composed elements of the ending touch the very bottom of the heart (even Aerith’s pink dress has a meaning). It seems hopeless and hope-bringing at the same time. But what moved me most is the process of death presented here (shoot, I have to fetch another 10 handkerchiefs), the disappearing memories of a dying mind and the desperate attempts to cling to the recollection of the beloved person It’s so thrilling! But despite the touching ending, the game had lots of hilarious and heart-warming moments that can make you smile for a few hours. It REALLY is worth playing! It’s even worth to buy PSP just for this game! Oh God, I guess I’ll be crying for the whole day today 
After completing the game I can’t sleep even more...). Całkiem fajna gra, ale muszę przyznać, że w czasie przechodzenia gry rozpraszałam się trochę różnymi „innymi” rzeczami. Ale przedwczoraj doszłam do stadium uzależnienia od tej gry. Akcja tak mnie wciągnęła, że chciałam grać więcej i więcej. I wczoraj doszłam do rozdziału z Nibelheim. Po tym położyłam się spać, ale myślenie o tym co się dzieje w grze zupełnie nie dało mi zasnąć! To, jak Zack za wszelką cenę próbował ratować Clouda było takie wzruszające… Chociaż była 3 nad ranem, wiedziałam, że nie zasnę póki nie przejdę gry do końca. I tak sobie 5 godzin przesiedziałam nad pozostałą 1/5 gry. Wiedziałam, że zakończenie jest smutne, ale…Boże, po 3 godzinach nadal płaczę! Poważnie! ((( To jest najsmutniejsze…i najlepsze Final Fantasy. Wszystkie wspaniale dopasowane części zakończenia poruszają do samego dna serca (nawet różowa sukienka Aerith nie jest bez znaczenia). Z jednej strony zakończenie odbiera nadzieję, ale też ją przynosi. Ale to, co najbardziej mnie wzruszyło to ukazanie procesu śmierci (kurczę, muszę iść po nastęne 10 chusteczek), znikające wspomnienia umierającego umysłu i desperackie próby zatrzymania w pamięci wspomnień o ukochanej osobie Przerażające! Ale poza wruszającym zakończeniem, jest w tej grze pełno prześmiesznych i uroczych momentów, które powodują uśmiech na wiele godzin. NAPRAWDĘ warto w to zagrać! Nawet warto kupić samo PSP choćby tylko dla tej jednej gry! O Boże, będę dziś chyba cały dzień płakać I po przejściu gry tym bardziej nie mogę zasnąć… Belated hurray for summer vacations ;p
Joy). I've had my vacations for a few weeks and I'm enjoying every minute of it ^^ This year I really couldn't wait for some spare time. This was the busiest school year in my life. It's not a big deal to be a student. It's a big deal to be...a teacher And this was my job for the past year. Although I'm really keen on this job, I can't afford sweating since dawn till a few hours after sunset. This is why I decided to give up on the more tiring and at the same time less ambitious of my two jobs, i.e. teaching English in a primary school. Although I developed an emotional bond with my students, I had to choose between them and my health. I can loose my health for good, but my students will forget me sooner or later. But on the other hand...argh... This is what I was pondering over for like 8 months. To the headmaster's joy, I finally announced resignation. But saying goodbye to the kids was another thing. For the first time I saw tears of this kind. They were crying! Because of me... I told them about my decision in the last week. So many children begged me not to leave. So many of them, whom I didn't teach, said something like "You're so nice, will you be teaching us next year? Pleeeeeaaaaaaaseeeeee???". And till the very end I had to pretend that everything's okay On the last day I was showered with flowers. Apart from flower shops, I've never seen so many flowers in my life! I received...okay, who can guess how many? I got 64 bouquets and 7 boxes of chocolate!!! @o@ 5 girls had to help me carry all of them to my home Yeah, it must have looked weird ;D My work at school was fun, but most of the time...it was a nightmare unfortunately. Unfriendly adults (I mean some of the teachers) and a few hundred hyperexcitable was too much for me >o< Generally I feel relieved...but a bit sad at the same time. Although the kids liked me so much, they might forget me in a few years, even months. But from now on I will strive for a job that will really bring me satisfaction. I know that it's easier said than done, but even if I don't manage to achieve it now, sooner or later I WILL do what I want, not what other's expect me to do And now, for a few weeks, I can have a large portion of leisure ~o~ In 2 weeks time I'll go to the mountains (oh, I miss them so much). And probably tomorrow I'll submit a lineart that anyone will be free to colour (as a collaboration with me, of course ).). Od paru tygodni mam wakacje i cieszę się każdą ich chwilą ^^ W tym roku naprawdę nie mogłam doczekać się wolnego czasu. To był najbardziej pracowity rok szkolny w moim życiu. Nie trudno jest być uczniem Trudniej jednak być…nauczycielem Tym właśnie się zajmowałam przez ostatni rok. Chociaż lubię uczyć, nie mogę sobie pozwolić na tyranie od świtu do kilka godzin po zachodzie słońca. Dlatego postanowiłam zrezygnować z bardziej męczącej i jednocześnie mniej ambitnej z moich dwóch prac-czyli z uczenia angielskiego w podstawówce. Chociaż bardzo przywiązałam się do moich uczniów, musiałam wybrać pomiędzy nimi a moim zdrowiem. Zdrowie mogę utracić na zawsze, a moi uczniowie i tak wcześniej czy później mnie zapomną. Choć z drugiej strony…ech… Właśnie takie sprzeczne myśli miałam przez jakieś 8 miesięcy. Ku uciesze dyrektorki, w końcu oficjalnie złożyłam rezygnację. Ale pożegnanie się z dziećmi to już inna sprawa. Pierwszy raz widziałam ten rodzaj łez. Płakały! Przeze mnie… Powiedziałam im o mojej decyzji w ostatnim tygodniu. Tyle dzieci błagało mnie żebym nie odchodziła. Tak wiele, których nawet nie uczyłam, mówiło coś w stylu: „ani jest taka fajna! Będzie nas Pani uczyć w przyszłym roku? Prooooooszeeeeeeeeeę???”. A ja do samego końca musiałam udawać, że wszystko jest ok W ostatnim dniu zostałam zasypana kwiatami. Poza kwiaciarniami, to nigdy w życiu nie widziałam tylu kwiatów! Dostałam…no dobra, kto zgadnie ile? Dostałam 64 wiązanki i 7 bombonierek!!! @o@ 5 dziewczynek musiało mi pomóc je nieść do domu Taaa, to musiało dziwnie wyglądać ;D W sumie niby fajna była ta praca…ale jednak przez większość czasu to był niestety koszmar. Nieżyczliwi dorośli (mam na myśli niektórych nauczycieli) i kilkaset nadpobudliwych dzieciaków to było dla mnie za dużo >o< Ogólnie czuję ulgę…ale jednocześnie trochę mi smutno. Choć dzieci tak bardzo mnie lubiły, mogą o mnie zapomnieć za kilka lat, albo nawet miesięcy. Od teraz będę się starała o pracę, która naprawdę przyniesie mi satysfakcję. Pewnie, że łatwiej powiedzieć, trudniej zrobić, ale nawet jeśli mi się teraz nie uda, to wcześniej czy później i tak BĘDĘ robiła to co ja chcę, a nie to czego inni ode mnie oczekują A teraz, przez kilka tygodni mam sporą porcję odpoczynku ~o~ Za dwa tygodnie jadę w góry (ależ się za nimi stęskniłam). I prawdopodobnie jutro dam na DA lineart, który każdy będzie mógł pokolorować (oczywiście jako collaboration ze mną ). What would you do if you found a wallet with money
Big Grin
It was about 10 p.m. and I was going home. Suddenly I noticed something on the road. At first I thought it to be some rubbish (especially that a car had just run it over). As I had come closer I realized it was a wallet. My first association was that somebody had stolen it and it must be empty. But it wasn't! There was a lot of money inside (more than 200$), 3 credit cards, photos, bills, business cards and some documents. The analysis of the contents revealed that it belonged to a 35-year-old man who used to live in my city but moved to England. He must have come to Elbląg for a week because there was also a return ticket. I was really tired and sleepy, I wanted to go to bed. But I knew that this thing wouldn't let me rest. I checked the address on his Polish ID card and, although it was late and his home was on the other side of the city, I rushed to that place. The lights were off, but, what the hell, I knocked to the door. And the girl that answered said that...she doesn't know anybody with that name 
"What should I do?", I thought. There was also his English address, but I obviously couldn't go there. A letter sent to that address also wouldn't do because anyone could say it was his wallet. I also didn't want to give it back to the police. It's not that I don't trust them, but they are just humans and such a nice sum of money could tempt them. So I went back home and searched through nasza-klasa.pl (a Polish equivalent of facebook). He wasn't there. So I googled his name and couldn't find anything again. Although it was well past 11 p.m., I reached for the phone book and called all the people in Elbląg who had the same surname. And nobody has ever heard of him or his parents (their names were in his ID card). I was in a fix! I really wanted to help somebody I couldn’t find. And then…I found a SIM card in the wallet. I put it into my phone and, risking the loss of all my contacts, I copied his list of contacts (I was really lucky that there was no PIN!). I browsed through the contacts and they all seemed to be foreign numbers @.@ But I finally found a number called “Mum”. Yes, it was just before midnight, but when I decide to do something I just do it and no such trivial things as time stand on my way. After a few beeps a female voice answered. After a short conversation I found out that it was the guy’s fiancé. The two of them came to Poland to visit their families. They had just visited the man’s mother. After the visit she went back where they stayed and he went to meet with his friends. She couldn’t even call him because his SIM card was in the wallet. At half past midnight the woman came to my place and took the wallet back. She was so relieved and happy! 
She wanted to give me some money…but I didn’t accept it ^.^ Really! You would say “Are you stupid or something?!”. But you know what? Such an act gives a hell more satisfaction than money! Helping somebody so much and being honest through the whole event is really something! And the best reward in such a situation is a smiling face full of gratitude. I will probably forget about it after some time, but I know that they will always remember that they had met somebody who saved them and didn’t want anything in return. Maybe I’m naïve, but I believe that it’s possible that a comparable situation will one day happen to me. And if so, there is a slight chance that I will meet a person that will do the same thing. I didn’t get much sleep tonight. But I woke up in a wonderful mood today: a mood of happiness and satisfaction! Była właśnie gdzieś 22:00 i szłam do domu. Nagle zauważyłam coś na jezdni. Pomyślałam, że to jakiś śmieć (zwłaszcza, że właśnie przejechał po tym czymś samochód). A jak podeszłam bliżej to się okazało, że to portfel. Najpierw pomyślałam, że ktoś go ukradł i wyrzucił opróżniony. Ale nie był pusty! W środku było ponad 500 zł, 3 karty kredytowe, zdjęcia, paragony, wizytówki i różne dokumenty. Po przeanalizowaniu zawartości stwierdziłam, że portfel należy do 35-letniego mężczyzny, który mieszkał w moim mieście, ale przeprowadził się do Anglii. Przyjechał do Elbląga na tydzień, bo był tam nawet bilet powrotny. Byłam naprawdę ś
iąca i zmęczona, chciałam iść spać. Ale wiedziałam, że ta sprawa nie da mi odpocząć. Sprawdziłam jego adres na dowodzie i, chociaż było już późno, a jego dom po drugiej stronie miasta, poleciałam tam. Światła były już pogaszone, ale co tam! Zapukałam do drzwi. Dziewczyna, która otworzyła powiedziała, że…nikt o takim nazwisku tam nie mieszka „Co robić?” pomyślałam. Był też jego adres w Anglii, ale z oczywistych powodów nie mogłam tam się udać. List też odpadał, bo każdy by się przyznał do takiej zguby. Nie chciałam też iść z tym na policję. Nie to, że im nie ufam, ale wiem, że to też tylko ludzie-taka sumka mogłaby jednak skusić. W końcu wróciłam do domu i zaczęłam go szukać na naszej-klasie. No i tam go nie było. To wpisałam w google jego imię i nazwisko i też nic. Chociaż było już sporo po 23:00, sięgnęłam po książkę telefoniczną i obdzwoniłam wszystkich elblążan o tym nazwisku. I nikt nigdy nie słyszał o nim ani o jego rodzicach (ich imiona były w dowodzie). Byłam w kropce! Bardzo chciałam pomóc komuś, kogo nie mogłam znaleźć. I wtedy…znalazłam w tym portfelu kartę SIM. Włożyłam ją do swojej komórki i, ryzykując, że stracę wszystkie swoje kontakty, przekopiowałam jego (miałam szczęście, że w ogóle PINu nie miał!). Przejrzałam te numery i wszystkie wydawały się być zagraniczne @.@ No i w końcu znalazłam wpis „Mama”. Tak, było tuż przed północą, ale jak ja coś postanowię, to tak trywialne rzeczy jak czas nie stoją mi na przeszkodzie. Po kilku sygnałach odezwał się kobiecy głos. Po krótkiej konwersacji dowiedziałam się, że to narzeczona tego faceta. Oboje przylecieli do Polski, żeby odwiedzić swoje rodziny. Właśnie dopiero co wyszli od mamy tego pana. Po wizycie ona wróciła tam gdzie się zatrzymali, a on poszedł się spotkać z kolegami. Nie mogła się nawet do niego dodzwonić, bo w końcu jego karta SIM była w tym portfelu. Po północy kobitka przyjechała po portfel. Była taka szczęśliwa i pełna ulgi! Chciała mi za to dać pieniądze…ale nie przyjęłam ^.^ Naprawdę! Zaraz ktoś powie „Głupia jesteś, czy co?!”. Ale wiecie co? Taki gest daje cholernie dużo więcej satysfakcji niż pieniądze! Pomóc komuś tak bardzo i być przy tym przez cały czas uczciwym to naprawdę coś! A najlepszą nagrodą w takiej sytuacji jest uśmiechnięta, pełna wdzięczności twarz. Pewnie za jakiś czas o tym zapomnę, ale wiem, że oni zawsze będą pamiętać, że ktoś ich kiedyś uratował i jeszcze nie chciał nic w zamian. Może jestem naiwna, ale wierzę, że istnieje prawdopodobieństwo, że może mi się kiedyś przytrafić podobna sytuacja. I jest malutka szansa, że trafię na kogoś kto postąi tak samo. Nie za bardzo się dziś wyspałam. Ale obudziłam się we wspaniałym nastroju: nastroju szczęścia i satysfakcji! 
